Many of us are not content with possibilities. We want to know what exactly what happens when we die, and we want to know now. However, since few of us are willing to die in aid of research, confusion reigns. As no one can truly claim to have come back from the dead, anyone can claim to be an expert on the afterlife. And we have no way of knowing who is right, and who is not.

The afterlife is exactly like this:

• You are reborn as the person you hate most in the entire world. You’re supposed to love your enemies because they are the instruments of your destiny, but what if your enemy is your destiny?

• When you die your soul is transported to this paradise where you get to fulfill every one of your fantasies. Everything you ever wanted is given to you. You experience unbelievable bliss. Then you pay by going to hell.

• You have to go to dinner with every single one of your ex-boyfriends or ex-girlfriends and figure out why your relationship went kaput.

• You get to visit your relatives, friends and colleagues. They can’t see you, but you can hear everything they say about you.

• You are assigned to hunt the place where you died.

• You are appointed the official spirit of the glass. Any moron with a ouija board can summon you.

• The afterlife is like the Truman Show. You get to be the star. You’re never alone ever.

• In the next world the only song is “My way.” After hearing it ten thousand times in a row you feel like killing yourself, but you’re already dead.

What if there is no afterlife? What if this is all the time we have? Then every moment should become incredibly precious and urgent. We could try to put as much experience as we can into our miserably short existence, instead of obsessing with what happens next. We’d actually get lives instead of settling down to a redundant death. What’s the point of dying if you haven’t got a life?

Luvfact: In Greek Mythology, Pygmalion sculpted a beautiful woman called Galatea. He fell in love with her that the Goddess of Love brought her to life!

AKALA NIYA AY NANANAGINIP SIYA. Isang lalaki na di niya kilala ang nasa pagitan ng kanyang mga hita. At panay ang sungkal nito sa kanyang kaselanan. Sumasalisol ang dila. Naninipsip. Humihimod.

Di namamalayan ng lalaki na gising na siya. Patuloy ito sa ginagawa. Sa kabiglaanan ay di malaman ni Miriam kung ano ang gagawin. Nadarama na niya ang kasiyahan sa ginagawa sa kanya ng di kilalang lalaki. Kiliting-kiliti ang kanyang pagkababae sa dantay ng makapal na bigote nito sa kanyang kaselanman. At kung sungkalin nito ang kanyang alindog ay parang sumisiil ito ng halik sa mga labi ng isang babae.

Saglit pang nagtalo ang isip ni Miriam. Pero minabuti niya ang magtulug-tulugan. Mas nakapanaig sa kanya ang kasiyahang nadarama niya na kahit minsan man ay di naipalasap sa kanya ng kanyang asawa.

Biyahero si Tinoy. Tsuper ng malaking trak ng nagluluwas ng kawayan sa bayan ng Paranaque. At kung umuwi ito ay, kinabukasan na. Tulad ng araw na iyon na nagbiyahe ito. Tiyak na kinabukasan na ng hapon ang balik nito. Kung minsan pa nga, inaabot ito ng dalawang araw bago makabalik.

Patuloy sa kanyang ginagawa ang lalaki kay Miriam, samantalang patuloy pa rin siya sa pagtulug-tulogan. Pero init na init na ang kanyang pakiramdam. Sarap na srap na siya sa naiibang pamamaraan ng di kilalang lalaki. Nagsimula na siyang tumagas na siyang bumasa sa kanyang kaselanan.

Nasalat ng dila ng lalaki ang katas ni Miriam. At napangisi iyon. Napasulyap sa kanya. Waring napaghulo ng lalaki na gising na at nararamdaman na niya ang ginagawa nito sa kanya.

Patay-maling lalong pinag-igi ng lalaki ang ginagawa. Lalong isinalisol ang mahabang dila sa kaselanan ni Miriam. Lalong ipinagdiinan ang makapal na bigote. At hindi na napigil ni Miriam ang sarili. Sa tindi ng sarap ay humulagpos sa kanyang bibig ang pigil na pag-ungol . . . ang impit na paghalinghing. Minsan pa siyang tinapunan ng sulyap ng nakangising lalaki. Nagtagumpay itong gisingin siya sa kaligayahang ipinipilit nito sa kanya.

Namimilipit na si Miriam sa sarap. Pakiya-kiyakis ang mga hita. At halos ay sabunutan ang buhok ng lalaking nanatiling nakababad sa kanyang kaselanan. Patuloy siyang sinusungkal. Inuubaob.

Nang makita ng lalaking tangay na ng makamundong paghahangad si Miriam, ay nagmamadali itong naghubad ng pantalon. At tinabihan si Miriam. Noon lang nagmulat ng mga mata ang babae. At kahit madilim, napasnawan niya kung sino ang pangahas – si Nando, ang binatang kapitbahay nila. Noon pa man, halata na niyang may kursunada ito sa kanya. Lagi niyang nahuhuling nanunubok ang binata sa kanya sa paglalaba sa may poso at nanghahaba ang leeg nito sa pagtanaw sa kanya tuwing naliligo siya sa may poso.

Wala ng lakas na tumutol pa si Miriam. Tangay na siya ng nag-aalab na damdamin. Lalo pa’t nang simulang susuhin ni Nando ang kanyang malulusog na dibdib. Lalong napahalinghing sa sarap si Miriam. Parang ibig nang mapasigaw sa sarap.

Saglit lang at naramdaman niyang kumubabaw na sa kanya ang lalaki. Naramdaman niya ang pagsayad ng matigas na pagkalalaki niyon sa kanyang hita at puson. At nang itutok nito ang kasabikan nito sa kanyang kaselanan, tila wala sa loob na naibuka ni Miriam ang kanyang mga hita. Katal at nanginginig ang kanyang katawan sa labis na pananabik. Ibig na rin niyang matikman ang BATAMBATANG PAGKALALAKI ni Nando.

Marahang bumundol-bundol ang nag-uumigting na kabahagi ni Nando sa pinakatampok na bahagi ng pagkababae ni Miriam. At madaling naibaon ni nando ang kanyang sandata. Sumagad ang pagkakatimo niyon nang ulusin ng mariin ni nando ang kalambutan ni Miriam. Nakagat nang mariin ng babae ang kanyang mga labi dahil sa di matingkalang sarap. Iba ang kanyang nadaramang kasiyahan kay Nando. Iba nga pala ang mas bata at mas mapusok na katalik.

Nang magsimulang umayuda si Nando ay napasabay na rin si Miriam. Gumigiling ito ay umiimbay naman ang katawan niya. At bawat galaw ng katawan ni Nando ay sinasabayan niya. At ang maririing ulos nito ay ginagantihan niya. Sinasalo niyang lahat ang bayong ginagawa ng kaniig.

Humahagok sa kasiyahan si Nando. Nagpahinga ito sa ibabaw ni Miriam. Ipinirmi ang nagtutumigas niyang pagkalalaki sa loob ng sinapupunan ni Miriam at pinag-inamang susuhin naman ang malulusog na dibdib ng babae.. nagyon lang siya talaga nakatikim ng ibayong sarap . . . at sa piling pa ng ibang lalaki.

Basam-basa na si Miriam. Wala pa ring tigil ang kababayo sa kanya ni Nando. Hanggang sa mamaya, lalong binilisan nito ang pagbayo sa kanya. Kaipala’y malapit na itong sumapit sa lundo ng sarap. Si Miriam man ay gayundin. Habol ang hininga. Pasalit-salit ang ungol at halinghing. Kapit-tuko kay Nando. Parang ayaw nang bumitiw dito. Habang patuloy na bumabalibol sa kanyang sinapupunan ang nag-uumigting nitong pagkalalaki.

At ibinigay ni Nando ang huling ulos. Sumagad ang pagkakabaon ng kanyang kasabikan. At hinayaang pumulandit ang masaganang katas ng kanyang pagkalalaki. Nangislig ang buong katawan ni Miriam sa sarap. Hustung-hustong dating ni Nando ay siya namang pagsapit niya sa lundo.

“Mahal kita, Miriam, kaya ko nagawa ito. Patawarin mo ako,” wika ng binata nang manauli na ang kanilang kahinahunan.

Tumingin lang sa kanya si Miriam. Walang bakas na galit sa mukha nito. Bagkus ay nakakintal pa roon ang kasiyahang naipalasap sa kanya ni Nando.

“Ang inaalala ko ay si Tinoy. Baka siya makahalata.”

“Hindi. Mag-iingat tayo.”

Pagkasabi niyon ay nagpaalam na si Nando. Sa likod-bahay ito dumaan. At bago umalis, ginawaran pa ng masuyong halik si Miriam.

Tulog na tulog pa rin ang panganay na anak nila ni Tinoy na katabi niya sa tulugan. May isang taong gulang pa lang ang bata. Walang kamuwang-muwang sa nagawa niyang kaimbian.

Nakahiga na muli si Miriam ay sariwa pa rin sa kanyang alaala ang namagitan sa kanila ni Nando. Humanga rin siya sa sa kabilisan nito.. Gayong kung kanyang titingnan ay tila di makabasag-pinggan man lang si Nando. Iyon pala nasa loob ang kulo.

Nang sumunod na gabi, muling pinanhik ni Nando and bahay ni Miriam. Wala ulit si Tinoy. Bumiyahe na naman.. Kaya nga malayang-malaya na naman nilang magagawa ang magpakalunod sa kaligayahan.

Sabik na siyang hinihintay ni Miriam. Handa na ito. Bagong paligo. Mabangung-mabango. Nang tabihan ito ni Nando ay ito na ang kusang yumakap at pumupog ng halik sa binata.

Noon naman, hindi natulog sa pagbibiyahe si Tinoy. Sinamaan ito ng katawan at naipasyang umuwi na lang. Natutop ang mga taksil pero hindi inilagay ni Tinoy ang batas sa kanyang mga kamay.

(Wakas)